Afghanistan

Politiek interesseert mij niet zo gek veel, gelukkig maar. Maar is Nederland niet al jaren verwikkeld in een oorlog in Afghanistan omdat we daar opzoek waren naar bin Laden? En blijkt nu niet heel knullig dat men in het verkeerde land naar hem opzoek was? Volgens mij zijn er soldaten die hun leven daar gegeven hebben, is er een kabinet gevallen, en heeft de oorlog klauwen met geld gekost.

Alsof een dronkaard midden in de nacht vloekend met zijn sleutel in de hand voor de deur staat te vloeken omdat het slot het niet doet, de hele buurt wakker houdt. En er vervolgens achter komt dat hij al een half uur bij de buren in het slot staat te porren. Al die bombarie terwijl hij bij het verkeerde huis stond. Tamelijk treurig, lijkt mij.

Het vreemde is dat het land dat het boegbeeld van t-shirts en petten is, gezien wordt als een superieure macht waar landen, die bekend staan om hun beschaving en traditie, schaamteloos achteraan hobbelen.

Verslaggeving

Er zijn klachten binnengekomen over het feit dat het een aantal dagen stil is geweest op The Gentlemen Times. Maar als er geen nieuws is, dan kunnen wij daar ook niets over schrijven. Natuurlijk is er een en ander gebeurd in de wereld: de schurk is vermoord, het burgermeisje is met haar prins getrouwd – maar verder, weinig interessants. Na ons harde werken van voorgaande weken hadden wij besloten, net als onze vrienden op Savile Row, dat het tijd was om een aantal dagen uit te waaien.

Als we er dan toch een aantal woorden aan moeten wijden dan kunnen we stellen dat het voornamelijk het weekend van de journalisten was. De wereldpers zat in London voor het huwelijk, sommigen van hen pikten Koninginnedag even mee, en zondag was het mediacircus in zowel Washington als Pakistan aanwezig. Waarlijk, het was een dolle boel.

Maar, verschil moet er zijn, en verschil is er wel degelijk te vinden tussen de journalisten. Vrijdagochtend werd het verschil gemaakt door een verslaggever op de BBC. Deze man stond in het park tussen de menigte, gekleed in een klassieke double breasted met een subtiele krijtstreep, hij had een roze das, daaroverheen droeg hij de Burberry trenchcoat, in zijn ene hand had hij de microfoon met het grote BBC logo, en in zijn andere hand droeg de beste verslaggever van het weekend een eenpersoons stalen thermoskan. Ja Ferry, zo kan het ook.

Autobiografie Morrissey

Na een lange stilte is er eindelijk weer nieuws rondom de te verschijnen autobiografie van Morrissey. De Engelse zanger heeft in een radiointerview gezegd dat zijn ‘werkstukje’ inmiddels 660 pagina’s bevat en dat nu de periode van herschrijven en structureren begonnen is. Alhoewel er nog veel werk te verrichten is blijft men momenteel nog steeds vasthouden aan 2012 als jaar van verschijning.

In hetzelfde interview verbood Morrissey de mensen wederom om ooit weer naar The Smiths te luisteren, een verbod dat gitarist Johnny Marr ook al eens uitsprak. Het lijkt erop dat deze grote autobiografie het laatste hoofdstuk van The Smiths is. Er bestaat een grote kans dat de zanger zich hierna nooit weer uit zal spreken over zijn voormalige muziekgroep. Alles wat er valt te weten zal geschreven staan.

Zelf kijk ik zeer uit naar Morrissey zijn manier van schrijven. Veel mensen hebben zich bewonderend uitgesproken over het literaire niveau van zijn gemiddelde fax. Daarnaast is de zanger een zeer belezen man. Hij is groot liefhebber van Oscar Wilde, Proust en andere decadente modernistische schrijvers. (Hij woont in het huis van F. Scott Fitzgerald) Of zijn meesterwerk straks in een adem met bovenstaanden genoemd mag worden zullen we moeten afwachten.

Lagerfeld’s boekenparfum

De notoire boekenverzamelaar Karl Lagerfeld geeft aan een parfum te willen maken dat naar boeken zal ruiken. Hij is hiervoor de samenwerking met de Berlijnse parfumeur Geza Schön aangegaan. De parfum zal waarschijnlijk de naam ‘paper passion’ krijgen en zal een vettige noot hebben.

Ter voorbereiding van dit nieuwe luchtje is Lagerfeld zijn eigen 300.000 boeken tellende collectie doorgegaan. De beroemde collectioneur heeft vooral bibliofiele uitgaven en zijn verzameling is verdeeld over zijn woningen in Monaco, Parijs, Rome en New York. Het leeuwendeel van zijn assortiment bestaat uit kunst- en fotoboeken.

Nu digitale boeken steeds populairder worden lijkt het bijna of wil Lagerfeld een stuk geschiedenis vastleggen in een parfum. Zelf ben ik erg benieuwd naar het luchtje. Er zijn zeer veel geuren in een bibliotheek te vinden. Er is een groot verschil tussen het gladde papier van fotoboeken en de sigarenwalm die in een antiquariaat overheersend is.

“Paper Passion [...]is binnenkort bij het magazine Wallpaper te besnuffelen en komt later in een foedraal in de vorm van een boek terecht.” zo meldt De Papieren Man. We wachten af.

Monument Gerard Reve

Op paasmaandag zal gemeente Machelen aan de Leie een monument ter ere van de grote Gerard Reve onthullen. Het gaat om een vijf meter lange muur welke het gedicht ‘Credo’ zal bevatten. Schafthuizen zal bij de onthulling aanwezig zijn, en geeft aan dit gebaar van de gemeente zeer te waarderen. Hoewel de Matroos en Reve nooit erg ingeburgerd zijn in het Belgische dorp, wil de gemeenschap toch middels dit monument haar waardering voor de grootmeester laten blijken.

Nu de gemeente zowel het graf als een monument van Reve heeft hoopt ze meer toeristen naar het dorp te halen. Sommige mensen zouden dit lijkenpikkerij noemen maar ik vermoed dat Reve het zelf zeer zou kunnen waarderen. Naar verluid zal men zich bij de onthulling vergrijpen aan jenever en sardientjes.

Credo

Niets te verwachten, niets te hopen:
er rest mij niets dan duisternis en Dood.
Ik zie het, maar ik wankel niet: wie Gij ook zijt,
U heb ik lief, met heel mijn hart, met al mijn Bloed.

Vondel en ik

Joost van den Vondel en ik hadden afgesproken bij de petanque velden op het Museumplein. ‘Dat park van me is veel te druk met dit weer,’ zei hij nors toen ik hem opbelde. Tijdens het spelletje merkte ik al gauw dat Joost problemen met zijn concentratie had, ‘mijn mooie park, verdomme, mijn mooie park,’ mompelde hij voortdurend.

‘Wat zit je nou zo dwars,’ vroeg ik hem na het eerste potje (welke ik gewonnen had). ‘Gaat het je om de hoeveelheid mensen, of misschien het soort mensen?’
Hij dacht erover na, hij leek diep in gedachten verzonken alsof hij zich over een gedicht boog, en zei beslist: ‘Beide. Of vooral de onverschilligheid waarmee men zich in mijn plantsoenen laat vallen om te loungen, en de onverschilligheid waarmee men half ontbloot lauwe rose naar binnen ligt de werken.’ Ik knikte instemmend om de grote meester niet te beledigen. ”Wat hebben we het verdiend’, en ‘oh, wat is dit genieten,’ roepen ze dan lui lachend en voldaan.’
‘Dat was een mooie zin, Joost,’ antwoordde ik terwijl ik hem broederlijk op de schouder sloeg.
‘Dankjewel, en als ze hier nou ook eens in de herfst of winter zouden komen, dan was het minder erg geweest. Maar nu, zodra de zon schijnt, komen ze met duizenden tegelijk zonder enig besef van de schoonheid van mijn park te hebben. Ze hebben geen oprechte dankbaarheid voor het park, en over mijn werk zal ik maar niet beginnen.’
‘Je hebt helemaal gelijk Joost, er is geen onbeschaemder dier dan een ondanckbaer mensch,’ zei ik terwijl de eerste tranen uit zijn ogen begonnen te glijden. ‘Die zin is van Hooft, niet waar?’
‘Nee, verdomme, die zin is van mij!’

Joost barstte in tranen uit en ik kocht een ijsje.

T-shirts en klasse

Wie er mee begonnen is weet niemand, maar vooral CDA’ers hebben er een handje van. Toch denk ik niet dat we de geestelijk vader van deze smakeloosheid in het politieke kamp moeten zoeken, maar toch, CDA’ers maken zich er wel met graagte schuldig aan.

Het is een kwalijke zaak want juist politici hebben een voorbeeld functie. Wat moeten al die kleine jongetjes nu wel niet denken, dat het normaal is om een verwassen wit T-shirt onder een overhemd te dragen? De onderbroek wordt keurig in de broek verstopt dus is het dan niet onnatuurlijk om een streep ondershirt zichtbaar te dragen? Het is opmerkelijk dat juist de partij die voor waarden en normen, en zodoende beschaving, staat, het ondergoed met de wereld deelt.

Soms moet je als politicus met de billen bloot, logisch. Maar dit is pure waanzin. Hoe kan een partij die beschaving zo hoog in het vaandel heeft zich zo barbaars kleden? Uit onderzoek is gebleken dat de teloorgang van de beschaving te koppelen is aan de opkomst van het T-shirt. De eersten die een T-shirt als heus kledingstuk gingen dragen waren charismatische mensen zoals Marlon Brando en James Dean, ik durf mij openlijk af te vragen over het charisma van Ab Klink daar tegenop kan.

Mensen van de politiek, luister naar de samenleving en stel kamervragen over mijn beklag. Als ik ooit waardering voor de politiek moet krijgen dan is het nodig om iets meer klasse te etaleren. Ook Nederland kent blijkbaar verschillende klassen; mensen met- en mensen zonder klasse.

Gatsby

De Guardian bericht dat men bezig is een nieuwe film van The Great Gatsby te maken, Baz Luhrmann zal deze regisseren. Jay Gatsby zal door niemand minder dan Leonardo DiCaprio gespeeld worden. Daarnaast zal Tobey Maguire Nick Carraway spelen, en gaat Ben Affleck de rol van Tom Buchanan vertolken, al is dit laatste nog niet bevestigd. De film wordt in 3d opgenomen wat volgens kenners een spectaculair auto ongeluk op zal gaan leveren. Of The Gentlemen Times blij is met dit nieuws is nog niet zeker, daarvoor is het te vroeg.

De komende decennia zullen mensen bij het horen van de naam ‘Gatsby’ denken aan Leonardo, en niet aan Fitzgerald – of desnoods aan Robert Redford. Dat is spijtig. Het verhaal leek de laatste jaren de parel van de kenners te zijn, en wordt door dit nieuwe project een donderdag-avond-uitje voor mensen met een Pathé pas.

Aan de andere kant vergroot deze film de kans dat jongens weer eens een overdreven goed pak aantrekken. Het mag duidelijk zijn dat wij deze ontwikkeling van harte zullen aanmoedigen.

“I believe that on the first night I went to Gatsby’s house I was one of the few guests who had actually been invited. People were not invited – they went there.”

De Europese Zetel

Discussie van de dag: in hoeverre zou het wenselijk zijn als de EU een eigen zetel in de VN veiligheidsraad zou krijgen. Er zijn namelijk mensen die hier voor pleiten. Zij stellen dat het orde zal scheppen in de internationale relaties en dat het verdere integratie, en de legitimiteit van het Europese project, zal bevorderen. De hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken, Ashton op dit moment, zou dan het gezicht van de EU worden. Zij zal namens de gehele unie haar stem uitbrengen. Supranationalisten prediken dit omdat het volgens hen het aanzien van Europa zal verhogen.

Indien dit zou gaan gebeuren – de beginselen van de VN gaan sowieso op de schop – dan verliezen de Europese lidstaten afzonderlijk hun stem. Zij gaan eerst onderling overleggen en wanneer zij tot een gezamenlijk oordeel komen, pas dan kan Ashton een stem uitbrengen. In veel gevallen zal de EU bijgevolg niet tot stemmen komen. Uiteindelijk willen de supranationalisten dat de EU in de hele VN vertegenwoordigd wordt door een Europese delegatie.

Het is een absurd idee. Op dit moment heeft de EU zevenentwintig lidstaten die operatief zijn binnen de VN. Twee van deze landen, Frankrijk en het Verenigde Koninkrijk, zitten permanent in de veiligheidsraad, en de tien roulerende zetels worden vaak ook nog bezet door minstens één EU land. De EU heeft op dit moment dus minimaal drie van de vijftien stemmen in handen (het gaat hier om de veiligheidsraad, in de gehele VN heeft de EU 14,2% van de zetels). Hoe kan iemand dan denken dat de EU machtiger wordt wanneer ze deze inwisselt voor slechts één gezamenlijke stem. Een gezamenlijke stem staat misschien interessant maar het zal het aanzien niet verhogen.

(Er schuilt een kleine mening in deze tekst, onze excuses.)

Carmen

De Franse schrijver Mérimée was een Byronische romanticus. Het onbekende, gevaarlijke, en duistere Spanje had voor hem een exotische aantrekkingskracht. Vanuit zijn honger naar avontuur schreef de Fransman het wereldberoemde ‘Carmen’.

Hij schreef vanuit de Byronische traditie en was sterk beïnvloed door het werk van Pushkin en Borrow. Borrow was een protestant die veel tijd onder de zigeuners doorgebracht had met als missie hen te bekeren, hij heeft het DNA geleverd voor de ultieme femme fatale: Carmen. Borrow was de eerste die een ander beeld van Spanje liet zien dan het gangbare Spaanse portret van de Leyenda Negra. Hij maakte Spanje spannend, kleurrijk en exotisch. En dit is ook de reden geweest dat Mérimée zijn observaties gebruikt heeft. Carmen is een zeer succesvol verhaal geworden dat duizend maal bewerkt en gereproduceerd is. Na verloop van tijd is het verhaal zo vaak verteld dat het zijn eigen leven is gaan leiden, er is de beroemde opera en er is tal van films, en zodoende is Carmen bijna mythisch geworden.

Het verhaal van Carmen heeft het beeld van Spanje veranderd. De rest van Europa wilde alleen nog maar het exotische zien, de flamenco en de sangria, en Franco was zich hiervan bewust. De Spaanse leider heeft daarom de toeristen gegeven wat ze wilden: stierenvechten voor toeristen, overdreven grote flamenco dansen etc. Hij heeft dit destijds zo ver doorgetrokken dat het zelfbeeld van Spanjaarden veranderd is. Niemand wist nog wat het echte Spanje was.

Carlos Saura stelde zich de vraag: wat is Spanje nou werkelijk? En hij besloot deze zoektocht in zijn film ‘Carmen’ uit 1983 vast te leggen. In hoeverre zijn wij Spaans, en in hoeverre zijn wij enkel een reflectie van de algemene perceptie van wat Spanje is? Het is een schitterende film waarbij de kijker continue geconfronteerd wordt met de vraag wat werkelijkheid is, en wat enkel reflectie is.